درخت صبر

این جهان     وین  زندگی  ناگوار            دان که  بر   یکسان   نماند  برقرار

عاقبت      دین   مبین    احمدی           می بماند    تا    قیامت     ماندگار

نور حق   هرگز  نمیگردد  خموش           گر که خواهندش خمش باری یادگار

دست   حق  اید  برون از  استین           بر کشد از  طاغیان    یکسر    دمار

اخر ان  سلطان     ایوان    شکوه           بر سریر    عدل    می گیرد     قرار

زود باشد بر  دمد  صبح       امید           دولت حق   زود    گردد       اشکار

بیخ شرک و اصل کفر و شاخ ظلم           افکند ان  شه   به   تیغ     ذوالفقار

زین خزان و فصل دی انده مخور              که همی نزدیک مشود فصل   بهار

گر چه عزیز است قران عزیز                   در   بر دنیاییان     بی قدر     خوار

دین و قران این زمان  گر ناصری              می نباشد   یک  نفر  ا ندر      هزار

روز ما گر گشته از ظلمت چو شب           بلکه   باشد    تیره تر     از شام تار

صبر کن حالی که گردد حالها                 زین روش هم       بگردد     روزگار

چاره ای جز صبر و تسلیم شکیب             از حوادث خود   چه    باشد ای فگار

خود درخت صبر ما دارد به بر                  میوه های  بس    لذیذ     و خوشگوار


شعری بود از مرحوم سید علینقی دشتی شعر خود گویای همه چیزست و ما را به تامل وا خواهد داشت.

از کتاب شعر دشتی دشتستان

نوشته استاد عبد المجید زنگویی